Anglia Zwrot Podatku

TAX-CODE

Wszystkie osoby legalnie pracujące w Wielkiej Brytanii płacą podatek dochodowy, zwany inaczej podatkiem od wynagrodzeń. Jest to podatek pośredni, ponieważ nie płaci się go osobiście, tylko za pracownika robi to pracodawca (w systemie PAYE). Zanim przekaże on pieniądze zatrudnionemu, najpierw odlicza od jego wynagrodzenia określoną kwotę, tzw. zaliczkę na podatek dochodowy, a następnie przekazuje ją do lokalnego urzędu skarbowego, czyli HM Revenue & Customs (HMRC), zwanego również Inland Revenue.

A o jaką kwotę każdorazowo pomniejszana jest pensja? Zależy to od obranej stawki podatkowej. W Wielkiej Brytanii do ustalenia właściwego podatku używa się kodu podatkowego (tax code). Są one takie same we wszystkich częściach Zjednoczonego Królestwa, a więc w Anglii, Szkocji, Walii i Irlandii Północnej.

Kody podatkowe związane są z różnymi ulgami, które przysługują podatnikowi. Jeśli ktoś stwierdzi, że rozliczany jest na podstawie niewłaściwego kodu podatkowego, powinien jak najszybciej zgłosić to do właściwego organu podatkowego.

Oto litery używane w kodach podatkowych i ich wyjaśnienie:

L – jeżeli przysługuje podstawowa kwota wolna od podatku (tak oznakowany jest również Emergency Tax Code);

P – jeżeli ma się 65 – 74 lat i przysługuje pełna ulga podatkowa;

V – jeżeli ma się 65 – 74 lat, przysługuje pełna ulga podatkowa, ulga dla małżonków (dla urodzonych przed 6.04 1935r. i w wieku poniżej 75 lat) oraz stwierdzono, że podlega się podstawowej stawce podatku (BR – 2%);

Y – jeżeli ma się 75 lat lub więcej i przysługuje pełna ulga podatkowa;

T – gdy w kodzie podatkowym uwzględniono jakiekolwiek inne czynniki lub zwróciło się do urzędu skarbowego o nieużywanie żadnego z w/w kodów;

K – w przypadku, gdy ulga podatkowa jest mniejsza od sumy czynników ją redukujących, np. dodatkowa praca (nie na pełny etat) – kod K oznacza, że o tę sumę należy zwiększyć dochód do opodatkowania.

Występują też inne rodzaje kodów podatkowych. Kod składający się z dwóch liter bez żadnych cyfr lub 0 poprzedzonego literą D, wskazuje, że ma się dochód z więcej niż jednej pracy. Wtedy ulga jest uwzględniana przy kodzie podatkowym do głównego dochodu. Takie określenie pomaga pracodawcy właściwie obliczyć podatek. I tak:

BR – używany jest, gdy dochód jest opodatkowany stawką podstawową (20%), powszechnie używaną do opodatkowania drugiego źródła dochodu;

D0 – stosowany jest wtedy, gdy cały dochód jest opodatkowany wyższą stawką (40%), najczęściej używaną do opodatkowania drugiego źródła dochodu.

NT – używa się, gdy od dochodu lub emerytury nie zostanie pobrany podatek.

W przypadku, gdy ma się dwa albo więcej źródeł przychodu z pracy to prawdopodobnie całość dochodu z drugiego źródła będzie opodatkowana stawką podstawową – 20% lub wyższą. Zależy to od kwoty, jaką się zarobi. Wynika to stąd, że wszystkie ulgi i zwolnienia odnoszą się do pierwszego źródła dochodu.

Do momentu, w którym Inland Revenue nie przedstawi odpowiedniego kodu, według jakiego pracodawca ma naliczać podatek, stosuje on „awaryjny (nadzwyczajny) kod podatkowy”, tzw. Emergency Tax Code. Jest on stosowany, gdy urząd skarbowy ma problem z określeniem kodu, np. na skutek niewystarczających danych na temat dochodów albo informacji podatkowych za cały rok podatkowy.

Kod awaryjny zazwyczaj oznacza, że zostanie się rozliczonym z uwzględnieniem kwoty wolnej od podatku (Personal Allowance),  ale nie będą brane pod uwagę inne ulgi, dodatki i zwolnienia.

Kod nadzwyczajny jest ustalany dla każdego roku, jednak zawsze składa się z litery L poprzedzonej numerem, który oznacza kwotę wolną od podatku podzieloną przez 10 (np. dla roku podatkowego 2010-11 wyglądał on tak: 647L (kwota wolna od podatku wynosiła 6,475 funtów).

Można także spotkać się z oznaczeniem:

647L W1 – tydzień 1

647L M1 – miesiąc 1

Przypadki, kiedy może być zastosowany Emergency Tax Code:

  • jeżeli rozpoczęło się nową pracę i nie posiada się P45 od poprzedniego pracodawcy (w tym samym roku podatkowym);
  • jeżeli rozpoczęło się pracę pierwszy raz (wcześniej nie otrzymywało się żadnych świadczeń podlegających opodatkowaniu);
  • po rozpoczęciu nowej pracy, ale wcześniej posiadało się pracę lub otrzymywało się świadczenia socjalne podlegające opodatkowaniu w ciągu roku podatkowego;
  • po rozpoczęciu nowej pracy, a wcześniej prowadziło się działalność gospodarczą (self-employment);
  • w ciągu roku nastąpiła zmiana w kodzie podatkowym np. na skutek przejścia na emeryturę.

Gdy tylko brytyjski urząd skarbowy zdobędzie wszystkie potrzebne informacje o wcześniejszych dochodach i zapłaconych podatkach (np. z poprzedniego roku podatkowego), ustala on, a następnie wysyła poprawny kod podatkowy do pracodawcy. Wtedy ten może rozpocząć właściwe naliczanie podatku, a wszelkie nadpłaty (jeżeli wystąpiły), zostaną zwrócone. Może się to odbywać w ten sposób, że w kolejnych wypłatach będą uwzględnione nadpłaty i podatek powinien zostać wyrównany. Możliwe jest również uzyskanie zwrotu nadpłaconego podatku na koniec roku podatkowego.

Categories: Uncategorized